We schrijven 16/3/2553, Thaise tijdsrekening

Hier zit een mens dan. Dinsdag 16 maart, een maand nadat ik vertrokken ben uit het koude België en eindelijk es tijd om mn blog verder te schrijven.
Tja, de trein naar Haad Yai (niet ver van de grens met Maleisië) heeft vertraging. Het is nu half twaalf 's avonds en we hebben nog zo'n 2,5 uur te gaan. Daarnet een veel te pikante Tom Yam-soep proberen binnen te krijgen, maar de dag zal eindigen met een lege maag in plaats van een verbrande maag.
Nu moet ik al es goed terugreizen in de tijd... waar waren we gebleven met de blitse reisverhalen.... Aha! Chiang Mai. De eerste week van de massageles is bijna ten einde en we moeten al afscheid nemen van onze Russische geblokte medemens, Peter. Wat jammer nou... Gelukkig kan je dit knap stuk bewonderen op de blog van Marjan. (http://marjanthys.blogspot.com)
De volgende dag, zaterdag, vertrekken we op weekend naar Pai! Een weekendje rust :-) En rust wordt het, toch de eerste dag. Relaxen aan ons hutje aan het water met vreemde vogel- en kikkergeluiden op de achtergrond. En natuurlijk eindigt de dag met een waar shoppingfestijn op de avondmarkt. Geen sjakossen gekocht deze keer :-)
De nacht verloopt minder idyllisch dan gedacht. De matras voelt aan als een plank hoewel later zal blijken dat we de ware betekenis van plank nog moeten ontdekken! (als dat geen spanning creëren is... dus verder lezen hé)
De volgende dag is het gedaan met de rust. Voor het eerst in mn hele leven kruip ik op een brommer! Een verrassend feit waar ook Marjan zich niet aan verwacht had. We huren het vehikel en ik word afgevoerd naar een verlaten plek nadat ik vertel dat dit mijn eerste keer op de brommer is. Marjan blijft perplex achter. Mijn eerste les verloopt hm met schokjes, maar goed genoeg om een dag rond Pai te tsjeezen. Eenmaal terug vertrekt Marjan volle speed. Ik zie ze niet meer omdat ik zelfs trager rij dan de voetgangers. Tja, een mens moet elke dag één angst overwinnen. De angst om te rijden wordt ook nog versterkt door het feit dat ik kennelijk een foutje ergens in mijn brein heb. Ik geef namelijk gas als ik moet afremmen en ik rem als ik moet gas geven. Vooral het eerste blijkt die dag soms problematisch. Maar na een tijdje vlot het rijden, zelfs zo goed dat ik al kleine bergwegen oprij. Hoewel "Theneedforspeed"-Marjan :-) steekt me af en toe volle gas voorbij. Echt snel rij ik dus kennelijk niet. Veel bezienswaardigheden zijn er niet. De frisse wind op de brommer haalt het van de verschroeiende hitte. Dus we rijden liever dan stil te staan. Nog één klein probleempje... een kort kleedje op een brommer in volle wind is voor de locals misschien een aangenaam zicht, maar als je heel de dag je rokje wil platstrijken tegen een opkomende windstoot of onder je billen wil vaststeken, leer je ook niet echt goed rijden. De wind won het altijd dus ik probeerde zedig met mn knietjes tegen elkaar onopvallend door Pai te rijden.
's Avonds leidt Marjan me naar een prachtig uitzicht. De weg is wel geplaveid met putten en bobbels. Ik moet toch al wat bijgeleerd hebben want ik kan me verbazingwekkend genoeg in evenwicht houden .
De dag eindigt opnieuw met een harde plank en de volgende morgen worden we allebei stijf van de kou wakker. We moeten alweer terug naar Chiang Mai. Dus we zeggen vaarwel aan ons hutje laverend over de gevaarlijk wankele bamboobrug, het eyecatcher van Pai, maar ik vrees dat hier ooit nog eens mensen in de rivier zullen eindigen. Gelukkig zijn wij het niet. Nee, ons wacht opnieuw een avontuur: de local bus terug naar Chiang Mai. Let's go native, it's cheap and fun! De bankjes in de bus lijken groot van buitenaf gezien. Binnen zit ik met kaarsrechte rug tegen de rugleuning en met de knieën gekneld tegen de zetel voor mij. Daarbij komt nog dat we met kop en schouders boven de zitjes uitsteken. Een voorrecht dat alleen wij grote blanke toeristen hebben. Tot zover ons plan om onopvallend mee te reizen met de locals. Je kan je voeten ook niet in de gang zetten want de bergweg slingert zo hard dat je al je best moet doet om op je zitje te blijven... ah, vandaar dat je zo gekneld moet zitten :-) Blijkt ook nog dat we aan het enige venster zitten van de hele bus dat niet meer dicht kan. Voor één van de weinige keren hebben we koud. Mijn mp3-speler viel ook plat dus mocht ik ook nog es de hele weg naar Thaise popsongs luisteren. Zengewijs heb ik alles ondergaan. 'Go with the flow' en het komt allemaal wel in orde. Toch blij om terug in Chiang Mai te zijn en me uit de zitjes los te kunnen wringen. Veel tijd om te bekomen hadden we niet want we moesten om vijf uur opnieuw naar de massageles, deze keer zonder de Russische maffia. Het was wel rustiger deze week en we maakten al vorderingen.
Maar de volgende dag was het prijs... den toerista jaja. Iets waar ik normaal altijd van gespaard blijf op reis. En dan nog op de dag dat we kookles hebben. Oh jee! 'Go with the flow'... hoewel, 't moet niet te veel vloeien :-/
Het blijkt uiteindelijk wel een interessante dag te zijn, eerst een plaatselijke markt onveilig gemaakt gewapend met fototoestel. Daarna de schort aan... Hallelujah, ik leer koken. 'But, it's iessieieieieie', krijst onze kok Joe de hele tijd. In de voormiddag leren we zo'n 6 gerechten maken. Allemaal goed en wel, maar we moeten dat ook nog es opeten als lunch. Niet dat ik zo slecht gewokt had, maar den toerista is ook niet zo bevorderlijk voor de eetlust. Zonde, maar het eten was voor de vliegen. Na de overrompelende lunch had niemand veel zin meer om te koken, maar 'It's iesssieieieieie'... Joe stampte ons nog es 3 gerechten in de maag. Ik zag het zelfs niet meer zitten om te proeven. Dus plofte ik alles maar in de wok, terwijl ik tussendoor spurtte naar het toilet. Ook Marjan kreeg ontploffingsneigingen. De dag eindigde daarom wat in mineur. Ik was blij terug op de kamer te zijn - in de nabijheid van een toilet - en liet Marjan alleen naar de massageles gaan. Zoveel ontspanning konden mijn darmen niet aan :-)
De rest van de week werd ik dus geteisterd door mister toerista. Maar ik kon min of meer functioneren. Marjan en ik zijn beide nog gemasseerd geweest door onze leraar Sin Chai - 2 uur lang! Het enige gevolg was dat mijn weelderig zitvlak overgemasseerd was. Ik voelde het 2 dagen later nog. Maar Sin Chai heeft wel wonderen verricht voor mijn nek, de man kan echt helend masseren, amai. Met spijt in het hart namen we vrijdag afscheid, met ons diploma in de hand. Jeepie!