LAMENTATIES

10 april 2010. Over een uurtje check ik uit mijn hotelkamer. Wat een vreselijk kot... zucht. De +punten: groot bed, airco, een ijskast (om mijn hoofd in te steken want het is verrrschrikkelijk heet in Thailand), een kleerkast (die ik toch niet gebruikt heb want ik bleef maar 1 nacht) en... en... De -punten dan: de douche lekt, uit de kraan van de lavabo komt nauwelijks water en als er dan water inzit moet je het eruit krijgen door de afvoerstop vast te houden, de mieren houden kennelijk ook een wereldconferentie in diezelfde badkamer - van alle kanten stromen ze toe. En dan de setting: niet ver van het strand, dat wel, maar nog minder ver van de keuken. Op mijn terras zit ik bijna bij het keukenpersoneel aan tafel. Ik hoor constant het gekletter van borden en getetter van het personeel (niet dat zij er aan kunnen doen dat ik me mottig voel... alleen werkt hun gesmek enorm op mijn zenuwen - ik hoor het zelfs als ik in de badkamer zit). Neen, nee, ik vind het hier echt niet fijn.

Gisteren ben ik hier op Lamai Beach op het eiland Koh Samui gearriveerd om te zoeken naar een resort om te gaan detoxen, te ontgiften zeg maar. De 8ste april ben ik vertrokken uit Bali. Van de luchthaven van Bangkok ben ik op de bus gesprongen naar het treinstation in de hoop nog een zitje op de nachttrein te hebben naar Surathani. Natuurlijk was er geen zitje, niet voor die avond, de volgende avond en de volgende avond ook niet. F****CK. Verdorie, ik had dagen geprobeerd via het internet, proberen bellen vanuit Bali, niks lukte. Gelukkig lopen er in het station zo van die lieve begeleiders rond die bezwete en wanhopige toeristen zoals ik graag een handje helpen. Ik kreeg de goeie raad om naar het toerist information office te gaan. Good idea, daar had ik nog niet aan gedacht. En daar kreeg ik te horen dat ik die avond nog een bus kon nemen naar Koh Samui. Geen echt fijn vooruitzicht: 12uur op een bus en dan nog es de boot op. Maar beter dan dagen vast te zitten in Bangkok. Dus we gaan ervoor.

Het begon veelbelovend: ik had 2 zitjes voor mij alleen. Waarom Waarom ben ik toch altijd zo blind optimistisch. De bus begint zich te vullen. Af en toe zie ik een valabele kandidaat om naast mij te komen zitten... tot er een dikke Duitser plof het zitje naast mij inneemt zonder nen goeiendag te zeggen. Ok, zoek die zengeest ergens diep vanbinnen. Blijkt dat hij nog een zaag van een vrouw heeft en een opstandige tienerzoon die achter ons komen zitten. De familie heeft dan nog een klein ruzietje ook en die vent zit dus constant verveeld te zuchten naast mij. De tienerzoon staart uit het raam met een blik van "ik ben de meest ongelukkige persoon ter wereld" en de moeder tracht alle gemoederen te bedaren maar bereikt daarmee het tegenovergestelde. Geselligggg. Papa Duits probeert alles te vergeten door een dutje te doen.... Hij zakt meer en meer mijn richting uit. Op den duur zit ik geklemd tegen het raam. Eerst probeerde ik nog enig lichamelijk contact te vermijden, maar ik heb op den duur van iets te dichtbij kennis gemaakt met deze meneer zijn hele rechterkant. Ik had er genoeg van. Een subtiele tik haalde tze german uit dromenland en ik had nu ook wat plaats. Van slapen is er dus niet veel in huis gekomen. Elke keer als ik wat weggedommeld was, stopte de bus voor een pauze. De rit was voorbij om 5u30
's morgens en dan nog 2 uur wachten op de boot. In Koh Samui gearriveerd met de taxi naar mijn boven beschreven gezellige hotelkamer in... The Magic Resort. Zucht, het klonk zo schoon.

Lamai Beach viel dus ook verschrikkelijk tegen. Het strand is vuil. Het water is bruin. Veel te veel volk. Een veel te groot strand. De strandzetels staan op elkaar gepakt. Koh Samui is zogezegd het eiland voor de upperclass toerist. Wel, ik heb er niet veel van gemerkt. En dan die winkelstraat... Ik ben ook aangeklampt geweest, nee, echt vastgepakt geweest he, door taxichauffers of whatever, ze wilden alleszins iets verkopen. Mottige toeristen ook. Veel mannen die rondslenteren met hun Aziatische "verovering". En dan ben ik er ook nog es opgelegd geweest in de supermarkt 7/11 for god sake. Die nacht heb ik ondanks mijn slaapgebrek van de vorige nacht slecht geslapen door al het lawaai.

Nee, geen goeie kennismaking met Koh Samui. Maar ik verhuis nu naar het detox resort "The New Leaf". Things are looking good!